Wielki powrót! Niespodzianka!

     Na samym wstępie od razu was wszystkich przepraszam. ,,Blog nie umarł, tylko zawisł w czasoprzestrzeni" - taki piękny komentarz od was dostałam! Na swoje wytłumaczenie mam brak czasu na bloga, brak jakiejkolwiek weny twórczej. W dodatku wiele się zmieniło, nawet nie jestem w stanie określić co się dzieje wewnątrz mnie. Znów zgubiłam swoją umysłowo-refleksyjną drogę. Ale wróciłam!
       Dzisiejsza niespodzianka jest związana z (ostatnio bardzo popularną) aplikacją Sarahah. Polega ona na tym, że dostajemy anonimowe wiadomości, niestety aby na nie odpowiedzieć najczęściej robimy screena i publikujemy na Snapchacie, gdyż Sarahah nie posiada możliwości odpowiadania na te wiadomości. Postanowiłam udostępnić swój profil i poprosiłam was, abyście wysłali jak najwięciej pytań, wiadomości, żebym mogła odpowiedzieć na nie tutaj! A więc bez zbędnego przedłużania. Kochani, jak obiecałam dodaje WSZYSTKO, co od was dostałam na tej aplikacji.

Czy brakuje? Każdemu z nas czegoś na pewno brakuje. Oczywiście, że czasem mam takie chwile i potrzebuje się do kogoś przytulić, ale mam przyjaciół i mogę się zwrócić do niej w każdej chwili. Mniemam iż, w tym pytaniu chodziło o chłopaka, dlatego wybaczcie kochani, ale to jeszcze nie czas na tak bliskie wyznania. Od jakiegoś miesiąca dopiero jestem singielką po ponad pół rocznym związku i jest oczywiste, że człowiek przyzwyczaja się do kogoś, a potem mu tego brakuje. Lecz to tylko tęsknota za ciałem i ciągłą rutyną, prawdziwe uczucie gaśnie, a zostają tylko nieme pragnienia, jak potrzeba przytulenia bądź pocałunku 😊

Nie bloguje już z braku czasu. Mam dużo rodzeństwa, co wiąże się z masą obowiązków. Poza tym są wakacje (które i tak praktycznie przespałam) i nie zawsze miałam dostęp do laptopa. Także teraz muszę męczyć się z pisaniem na telefonie. Jest ogromny problem, zwłaszcza z dobieraniem odpowiedniej czcionki, jej rozmieszczenia jak i rozmiaru. Nie dodaje postów, gdyż nie mam kompletnie pomysłów na nie. Muszę też znajdywać pozytywne nastawienie, co ostatnio jest dosyć trudnym wyzwaniem. Przecież mam wam dawać dużo pozytywnej energii!

 Wiąże się z tym dosyć bolesna historia. Jednak postaram się krótko i zwięźle o tym opowiedzieć. W szkole dużo osób wołało na mnie Juluś, pewnej osobie również wpadło to przezwisko. Jednak pewnego dnia powiedział do mnie Luluś. I tą osobe, i mnie rozbawiło to określenie. Jednak bardzo mi się spodobało. Z czasem, gdy ta osoba tak na mnie mówiła przyjęło się to na różnych portalach społecznościowych, jak i u niektórych znajomych. Niestety tej osoby już nie ma, ale te zdrobnienie mojego imienia nadal zostało.

 Każdy powinien tak postępować. Nie masz co mnie podziwiać. Każdy z nas tak potrafi. Wystarczy nie bać się mówić o tym, co nas boli i otwarcie patrzeć na wszystko. Dusząc wszystko w sobie pogarszamy tylko stan emocjonalny. To tak jak z balonem, tłumimy wewnątrz ból,niczym balon powietrze do momentu, aż pęknie.

 Bardzo mi miło, dziękuje serdecznie! Staram się jak mogę, żeby chociaż sprawiać wrażenie takiej osoby 💜

 Haha, ze względu na emotki potraktuje to jako żartobliwe pytanie i odpowiedź zachowam dla siebie 😊

 Chyba powinnam się przejąć tym "hejtem". Szkoda tylko, że obrzucano mnie już gorszymi określeniami. No cóż, znam swoją wartość i szczerze mówiąc nazywanie kogoś dziwką anonimowo w internecie jest poprostu śmieszne. Autorze tej wiadomości kocham cie haha! :D

Czarny kolor już od dawna mi się marzył. Jednak wcześniej nie miałam odwagi przeskoczyć z blondu na coś takiego. Po pewnym czasie zaczełam malować na brąz, kolor i tak schodził się do rudego, więc stopniowo wybierałam ciemniejsze odcienie. Nadchodziły święta Bożego Narodzenia i chciałam poprawić ówczesny brązowy. Niestety (teraz twierdze inaczej) wyszedł czarny. Od tamtej pory trzymam się tego koloru.

Na sam koniec podaje link do mojego profilu na Sarahah. Możecie tam pisać i może jeszcze kiedyś utworze znów taki post. Póki co odpowiedzi szukajcie na moim Snapchacie (RuudziLud)

ruudzilud.sarahah.com