Nocne Marki cz.I

     Postanowiłam zrobić nową serię na blogu. Ostatnio źle sypiam, więc będę próbowała sklejać pojedyncze słowa tutaj. Nie planuję żadnego tematu. Wszystko będzie luźne, nie klejące się. Słowa wyrywane z kontekstu. Tak, tego mi potrzeba.

    Potrzebna mi chwila, żeby odetchnąć od tego wszystkiego. Jestem typem człowieka, który sam czuje się jak ostatni śmieć, nie ma motywacji, żeby wstać z łóżka, ale mimo to, zbieram resztki sił i wspieram innych. Ale niestety moja nieśmiałość blokuje mnie, żeby komuś powiedzieć, że nie mam ochoty na rozmowę.

    Zawsze mnie zastanawiało jak się czują psycholodzy. Sami pewnie mają swoje problemy, a mimo to siadają na przeciwko nas i słuchają tego, jak się użalamy nad sobą. Ja na ich miejscu dawno siedziałabym zamknięta w psychiatryku. Mam ogromny szacunek do tych ludzi.

   Pomogli mi z moją depresją, jestem im niezmiernie wdzięczna. Chociaż, co prawda większą pracę spełnili moi przyjaciele. Gdyby nie oni wszyscy, nie wyszłabym z pokoju. Teraz to minęło, częściej wychodzę z domu z energią i uśmiechem na twarzy. Powoli poprawiam oceny w szkole, czuję się wolna. 

   Wcześniej czułam, jakbym miała przywiązaną kulę do nogi ze wszystkimi problemami, z każdą łzą. Wychodząc gdziekolwiek nie mogłam się od niej odczepić. Wiecznie chodziłam zbita z tropu. Nie potrafiłam odnaleźć sensu w tym, co robię.

    Teraz jest inaczej. Czuję jakby ta kula rozprysła się. Nic już za mną nie podąża. Cieszę się jak dziecko tym, co jest na zewnątrz. Pomimo, że nadal wieczorami płaczę, że wciąż jest coś nie tak, nie poddaje się. Każdego dnia jestem o jeden stopień wyżej od wygranej.

     I Ty też jesteś! Nie wolno nam się poddać. Każdego dnia czekają nas coraz to trudniejsze przeszkody do pokonania. Ale my damy sobie radę, prawda? Bo przecież ,,bo jak nie my, to kto"? 😉

A teraz dobranoc wszystkim ♥ I tutaj malutki żarcik na lepszy sen ☺