Gdy tęsknota dobija zbyt bardzo..

     W pierwszym wpisie na blogu wspomniałam, że piszę i być może coś wstawię. Tak, to jest ten moment! Ostatnio strasznie dużo piszę wierszy. Uspokaja to mnie. Wycisza. To, co czuję wylewam długopisem na papier. Zamiast niepotrzebnie zaśmiecać myśli innych, marnuję kartki. Na powstanie jednego maleństwa, zmarnuję od 2 do 5 kartek. Pomaga to niezmiernie. Tobie też to polecam! 

,,Prośba do czasu"

Przestań przyjacielu, pędzić tak bez tchu

Zatrzymaj się na chwilę.

Daj odpocząć mi

Nie potrafię Cię dogonić

Ani z Tobą w równym tempie iść.

Proszę, zatrzymaj się,

Braknie mi już sił.

Stoję w tyle gdzieś

Nie widzę praktycznie Cię.

Przecież przyjacielu,

Nigdzie Ci nie spieszy się

Ustań choć na chwilę, A ustanie wszystko wokół

.Proszę, zatrzymaj się,

Braknie mi już sił.

Chcę wszystko zatrzymać,

Lub przeżyć jeszcze raz.

Przyjacielu, zwolnij!

Nie mogę w ręce złapać Cię.

A do życia potrzebny jesteś mi.

Bez Ciebie nie zdążę nic zrobić.

Proszę, zatrzymaj się,

Braknie mi już sił.

Czemu mi to robisz?

Czemu marnujesz siły me?

Zmęczyłam się, odpocząć chcę.

Teraz położę w łóżku się

I nigdy nie obudzę.

Proszę, nie zatrzymuj się,

Mam już wszystko gdzieś!